Η θάλασσα όπως και η γυναίκα, είναι στοιχειό αστάθμητο, απρόβλεπτο, ανήμερο. Για αυτό και οι θαλασσινοί, ανεξαρτήτως της εμπειρίας τους, έχοντας δει θάλασσες γαλήνιες και αρυτίδωτες να μεταμορφώνονται σε φουρτουνιασμένα τέρατα, ικανά για να συντρίψουν την αντίσταση κάθε άνδρα, είναι θεοφοβούμενοι και σέβονται τα σημεία και τις προλήψεις.
Αν δε, αγαπητέ στεριανέ αναγνώστη, έτυχε ποτέ να πάρεις κούρσα, όπου ο οδηγός, ασχέτως οδηγικής συμπεριφοράς, είχε μετατρέψει το ταμπλό του οχήματος σε τέμπλο, με εικόνες της Παναγιάς και Αγίων, σταυρούς, λιβάνια, χάντρες, μάτια και χαϊμαλιά, σίγουρα θα σου φαίνεται γνώριμη η αναλογία με αυτήν την πλώρη: Ο ναυπηγός, κατά παραγγελία του καπετάνιου, ζωγράφισε τα σαγόνια του καρχαρία ή άλλου θαλασσινού τέρατος παράλληλα και στην κορφή της ισάλου γραμμής μπας και τρομάξει το υδάτινο στοιχείο. Σκάλισε ένα δελφίνι για ακρόπρωρο, εστεφάνωσε το ακροστόλι με τη γοργόνα και επικαλέστηκε για καλοτυχία το όνομα της Αγίας Παρασκευής για το σκάφος του, μεγάλη να ‘ναι η χάρη της.
Πρόσφατα σχόλια