Περασμένη Κυριακή με καλό καιρό. Μια τρύπα στο νερό ο περιορισμός μετακινήσεων στις 18:00 τα Σαββατοκύριακα. Έφερε ακριβώς το μη επιθυμητό αποτέλεσμα: Συνωστισμό. Αν μη τι άλλο έφερε και στην επιφάνεια το πρόβλημα της έλλειψης ελεύθερου δημόσιου χώρου. Πέρα από το παραλιακό μέτωπο ο Σαλονικιός ελάχιστες άλλες προσιτές διαφυγές έχει από το γκρίζο της τσιμεντούπολης. Πως να καταλογίσει κανείς ατομική ευθύνη, όταν οι κανόνες γράφονται και ξεγράφονται; Ανυπαρξία ξεκάθαρης στρατηγικής και ασυνέπεια. Πως να αξιώσει κανείς έλλειψη συνωστισμού στην παραλία όταν δεν έχει βελτιωθεί π.χ. η κατάσταση στα μέσα μαζικής μεταφοράς που ο συνωστισμός είναι η κανονικότητα. Δεν μπορεί να αξιώνει κανείς συμμόρφωση όταν δεν πείθει για αυτά που λέει. Πολύ περισσότερο όταν δεν τα εφαρμόζει και κόβει βόλτες με followers σε όλη τη χώρα επικαλούμενος το θεσμικό του ρόλο – από την Πάρνηθα ως την Ικαριά. Έτσι, η άμορφη μάζα πορεύεται κοιτώντας ο καθένας το άτομό του, χωρίς να νοιάζεται για τον διπλανό. Ανώνυμα μέλη μιας ομάδας απαθών.

Άνθρωπος και σκύλος: Εξαιρουμένων των ανθρωπόμορφων τεράτων που υπήρχαν σε οποιαδήποτε πολιτισμό και εποχή, η σχέση ανθρώπου – σκύλου είναι μία σχέση αγάπης, που όχι απλά έχει αντέξει στο χρόνο, αλλά έχει ωριμάσει. Από τη νύχτα που ένας λύκος σίμωσε τη φωτιά του ανθρώπου, καταλαβαίνοντας ότι είναι πιο εύκολο για να κορέσει την πείνα του, να περιμένει καρτερικά τα αποφάγια, από το να επιτεθεί ληστρικά στον άνθρωπο, αυτή η σχέση έχει εξελιχθεί σε βάθος χιλιετηρίδων. Από τον πρόγονο λύκο, ως τον Άργο ή τον Χάτσικο, ένα αγαπημένο ζεύγος σκύλου – ανθρώπου, ανεπηρέαστο από τις τεχνολογικές προκλήσεις όπως συμβαίνει ενίοτε μεταξύ ανθρώπων, να απολαμβάνει τη φύση είναι πάντα συγκινητικό θέαμα.

Το λιόγερμα, κατεξοχήν ρομαντική ώρα της μέρας, ξεπορτίζουν οι φυλακισμένοι της καραντίνας, για να ξεχάσουν τους τέσσερις τοίχους του εγκλεισμού τους. Έτσι και εγώ, πιστός στο ημερήσιο ραντεβού μου, για να ξορκίσω το γκρίζο της μεγαλούπολης απαθανάτιζα το θαυμάσιο θέαμα, αχόρταγα, φοβούμενος ότι θα ‘ναι η τελευταία μέρα που θα ‘χα την ευκαιρία. Στα φανερά ή στα κρυφά και άλλοι συγκρατούμενοι έσπευδαν να αντικρίσουν τον Φοίβο λες και μαζί με τον ήλιο δύουν και οι καημοί του ανθρώπου.

Έτσι, αντιλήφθηκα και το ζευγάρι μπροστά μου. Εξοπλισμένο, προβλεπόμενο και αποστειρωμένο με τις μάσκες του. Αλλά δεν παρατήρησα ούτε την έκσταση για το θέαμα στο βλέμμα τους ούτε το παραμικρό ενδιαφέρον. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιεροτελεστίας του βασιλέματος, ελάχιστες ματιές έριξαν προς το τοπίο, τη θάλασσα ή τον Ήλιο που χανόταν πίσω από τα Πιέρια όρη, χρωματίζοντας ροδοκόκκινο τον ουρανό. Ελάχιστες ματιές έριξαν και ο ένας προς τον άλλον. Τα σώματά τους δεν έσμιξαν ποτέ σε μια αγκαλιά, τα χείλη τους δεν αντάλλαξαν ούτε μια στοργική λέξη, τα πρόσωπά τους ανέκφραστα πίσω από τις μάσκες, τα μάτια τους κενά, δεν αντάλλαξαν ούτε σκέψη αγάπης, παρά μόνο πετάριζαν φευγαλέα, πρησμένα και αρρωστημένα πάνω από τις οθόνες των κινητών τους.

Τελικά, έχουμε επιβάλλει καραντίνα στις καρδιές μας εδώ και πολύ καιρό. Κάτι είχε καταλάβει ο Σαμαράκης, ζητώντας ελπίδα. Υπάρχει άραγε ακόμη καιρός;

Το χιόνι τελικά, ειδικά όταν μας βγάζει από την καθημερινή μας ρουτίνα, όχι απλά στολίζει το τοπίο, αλλά ειδικά για όσους δεν αποτελεί βάσανο, συνιστά διαφυγή. Απόδραση από την καθημερινότητα. Απόδραση από έγνοιες. Καταφυγή στην παιδική αθωότητα και σε ανέμελες αναμνήσεις. Διπλό το θάμα ενός πασπαλισμένου με χιόνι λούνα παρκ. Ακόμη πιο θελκτικό, με νότες από τραγούδια της νιότης μας:

...
Hang on to your hopes, my friend.
That's an easy thing to say,
But if your hopes should pass away
Simply pretend that you can build them again.
Seasons change with the scenery;
Weaving time in a tapestry.
Won't you stop and remember me
Look around,
Leaves are brown,
And the sky is a hazy shade of winter.
Look around,
Leaves are brown,
There's a patch of snow on the ground...