(6 λεπτά ανάγνωσης)

Μια πόλη σκυθρωπή βλέπει αυτές τις μέρες το είδωλό της στον καθρέπτη και δεν της αρέσει αυτό που αντικρίζει. Έχουν μαζευτεί πολλά, για να τα αγνοεί κανείς ή να καμώνεται τον ανήξερο. Βιασμοί, εκδικητική πορνογραφία και διαπόμπευση, νταηλίκια παντού, δολοφονίες για μια ομάδα, για μια ιδέα, για ένα τίποτα. Είναι βολικό να θωρεί κανείς αυτό το είδωλο σαστισμένος ή ακόμη και εξαπατημένος. Ακόμη πιο βολικό να βαυκαλιζόμαστε πως το είδωλο στον καθρέπτη δεν είναι το δικό μας. Είναι πάντα οι άλλοι. Αυτοί που τους αφήσαμε να κυριαρχήσουν παντού: Στον εργασιακό μας χώρο, στην τηλεόραση, στο γήπεδο, στο δημόσιο χώρο, με την αδιαφορία μας να έχει κάνει κακό τελικά πολύ πιο πίσω και πολύ παλιά, αφού τους το επιτρέπαμε από το σχολείο ακόμη.

Συνέχεια ανάγνωσης

Είναι παρήγορο να ξέρεις ότι η θάλασσα που είναι το κυρίαρχο στοιχείο αυτού του πλανήτη, είναι σε σύγκριση με τη διάρκεια ζωής του ανθρώπου πρακτικά παντοτινή. Δροσερή ή θερμή, δεκτική να τον αγκαλιάσει, να τον ξεκουράσει, να τον τονώσει, να τον παρηγορήσει, να τον κάνει να ξεχάσει ή να πάρει το μυαλό του έστω και προσωρινά μακρυά από τις έγνοιες. Και αυτό το καταφέρνει αυτοστιγμεί, με μια βουτιά, μόλις επενεργήσει η άνωση και το υδάτινο στοιχείο αγκαλιάσει όλο το κορμί. Η πρώτη φορά αυτής της αγκαλιάς μετά από στέρηση μηνών, εγκαινιάζοντας το ετήσιο θέρος στη ζωή του ανθρώπου ακόμη και αν το βάπτισμα είναι δροσερό και άξαφνο, δίνει σε κάποιον να καταλάβει την ανάγκη των προγόνων μας να θεοποιήσουν τη θάλασσα και να της αποδώσουν το πρόσωπο της Αμφιτρίτης, της συζύγου του Ποσειδώνα.

Καλή Πρωτομαγιά και είθε αυτή η Πανδημία να φανερώσει το πραγματικό νόημα της Ανάστασης. Γιατί δυστυχώς φοβάμαι ότι είμαστε μακρυά και από τα δύο (το τέλος της Πανδημίας και το νόημα της Ανάστασης). Επειδή το παπαγάλισμα των απολυτικίων και των τροπαρίων μάλλον τείνει να παράγει Γραμματείς και Φαρισαίους, ο μόχθος, η ταπεινότητα, η συμβίωση με τους βιοπαλαιστές και η μελέτη ελαχίστων γνωστικών όπως ο Καζαντζάκης και ο Παπαδιαμάντης μπορεί να οδηγήσει σε μια αρμονία και σε απαντήσεις στα δύσκολα υπαρξιακά ερωτήματα… (απόσπασμα από τους Αλαφροΐσκιωτους του Σκιαθίτη Μεγαλέξανδρου) «Πώς να ζήσει κανείς; Ζωή είναι αυτό, πόλεμος είναι. Το να φθάσει τις εις την τελειότητα, να προτιμά άλλον από τον εαυτόν του… είναι ως να αποφασίσει να μη ζήσει εις τον κόσμον αυτόν. Είναι ως να πάει να πνιγεί μοναχός του. Ψηλώνει ο νους του ανθρώπου να το συλλογίζεται. Του έρχεται να πάρει τα όρη – τα βουνά»

Δεν είναι μια ακόμη φωτογραφία που μετέχει στην καμπάνια της Hill’s Pet με το hashtag “Mission Forever Friend”. Δε θέλω να κατακρίνω όσους μετέχουν. Καλά κάνουν. Λογικό να θέλει κάποιος να συμμετέχει σε κάτι θετικό, ειδικά όταν νοιώθουμε παροπλισμένοι και ανίκανοι να κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο. Τι κι αν η δράση αφορά αδέσποτα της Μ. Βρετανίας; Ζωντανά είναι και αυτά…

Το ενδιαφέρον μου έγκειται στη μαζική συμμετοχή Ελλήνων ιδιοκτητών οικόσιτων ζώων. Πως έρχεται αυτό σε έντονη αντίθεση με το επιδημικό φαινόμενο των αδέσποτων ζώων στη χώρα μας. Ο αριθμός τους μαρτυρά την κουλτούρα αρκετών συμπολιτών μας – και είναι πολλοί, τουλάχιστον ένας για κάθε περήφανο ιδιοκτήτη δεσποζόμενου ζώου, που αντιλαμβάνεται τα ζώα συντροφιάς – και ποια ζώα δεν προσφέρουν συντροφιά; – ως αναλώσιμα μιας χρήσης.

Κοντοζύγωσα το μπαλκόνι για να πάρω ένα πλάνο από τον σκεφτικό σκυλάκο, που λίγες στιγμές πριν πηγαινοερχόταν ανήσυχος στο μπαλκόνι…

– Τι κοιτάς;
– Ποιος; Eγώ;
– Ναι. Σε σένα με τη φωτογραφική μηχανή απευθύνομαι.
– Να πάρω μια φωτογραφία, το πορτραίτο σου;
– Πάρε κι εσύ. Αλλά δε συναινώ να ανεβεί με το hashtag “Mission Forever Friend”.
– Γιατί ρε συ;
– Υιοθέτησε καλύτερα ένα αδέσποτο. Αν δεν μπορείς να δεσμευτείς, στήριξε κάποιον που αγωνίζεται για τα αδέσποτα.
– Έχεις δίκιο.
– Το ξέρω. Αλλά και τι με αυτό; Αύριο θα το ‘χεις ξεχάσει…
– Τι μπορώ να κάνω;
– Στην καθημερινότητά σου έχεις δεκάδες ευκαιρίες για να κάνεις το καλό. Μην προσπεράσεις το επόμενο αδέσποτο. Έχε μαζί σου μια νόστιμη μπουκίτσα. Ένα καλό λόγο. Μια γλυκιά φωνή. Έχε εύκαιρο ένα χάδι ή έστω την καλή σου διάθεση. Τα ζώα το καταλαβαίνουμε και το εκτιμούμε αυτό.
– Έχεις το λόγο μου. Αυτό θα κάνω. Και είναι αρκετοί λόγοι αυτοί για να μην ανεβάσω τη φωτογραφία με το hashtag;
– Καλά δεν είναι βασικά αυτός ο λόγος, που δε γουστάρω την καμπάνια στα social media.
– Αλλά;
– Είναι χάλια ρε το κονσερβοποιημένο φαγητό της Hill’s Pet. Το ‘χεις δοκιμάσει; Άσε που ‘χω μπουχτήσει με τον “Γκοντζίλα” σε κονσέρβα. Προτιμώ το φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και ας είναι αποφάγια της αφεντικίνας μου.
Όλη αυτήν την ώρα χασκογελούσα. Παρότι απόλαυσα τη συζήτηση με τον πνευματώδη κοντό κανισάκο, έψαχνα αφορμή να φύγω. Μη με δει και κανείς να μιλώ με το σκύλο.
– Άντε να φεύγω. Μη σε κουράζω κιόλας. Να ευχηθώ καλή δύναμη, καλό Πάσχα και καλή λευτεριά.
– Το ίδιο και σε σένα παλικάρι. Εγώ αν και θα ‘θελα να πηγαινοέρχομαι όποτε θέλω στο πάρκο και στη γειτονιά χωρίς άδεια και λουρί, συνήθισα.
– Συνηθίζεται η δεσποζόμενη ζωή στην πόλη;
– Πέρσι ήταν μια χαρά. Συνδύαζα ελευθερία και έτοιμο φαί και χάδια.
– Πέρσι ήταν καλύτερα; Μα ήταν πιο αυστηρή η καραντίνα. Ο κόσμος φοβόταν περισσότερο. Η παρατυπία δεν ήταν κανόνας και περισσότεροι εφάρμοζαν τα μέτρα προστασίας.
– Για τους σκύλους ήταν καλύτερα. Τα αφεντικά για να βγουν από το σπίτι μας είχαν όλη μέρα στη βόλτα. Φέτος, επιστρέψαμε στην κανονικότητα εμείς οι σκύλοι. Έξοδο, δυο – τρεις φορές τη μέρα στην καλύτερη περίπτωση. Πέρσι ήταν ανεπανάληπτα.
– Δε μου απάντησες αν συνηθίζεται η δεσποζόμενη ζωή στην πόλη. Πριν ή και με τη γιαλαντζί καραντίνα.
– Θέλοντας και μη. Ψυχολογικά συνηθίζεται. Σωματικά υπάρχει μια αργή φθορά.
– Δηλαδή;
– Αμάν ρε παλικάρι. Όλα πρέπει να στα εξηγώ. Τόσα χρόνια με κατούρημα με το δελτίο, έσκασα. Πήγα για εγχείριση προστάτη όπως όλοι οι σκύλοι της ηλικίας μου στη γειτονιά. Για αυτό πρόσεχε σου λέω. Εσάς να δω. Στη θέση μου θα είστε αύριο όπως πάτε. Θα βλέπετε από τα μπαλκόνια σας τους τουρίστες, ανεξαρτήτως εμβολιαστικής επάρκειας να πηγαίνουν για μπάνιο στην παραλία και εσείς θα αναρωτιέστε τι μήνυμα να στείλετε, σε ποιο δήμο να μετακινηθείτε και τι ώρα να ξεμυτίσετε. Δεσποζόμενη ζωή δεν είναι και αυτή; Και όλα αυτά γιατί; Επειδή δεν μπορείτε να φορέσετε σωστά μια μάσκα ή να αξιώσετε λιγότερο συνωστισμό εκεί που πρέπει;
Μείναμε για λίγο σκεφτικοί και σιωπηλοί και οι δύο μετά τα τελευταία λόγια του σοφού σκύλου. Εγώ έσπασα τη σιωπή μετά από λίγο.
– Ποια είναι καλύτερη ζωή τελικά; Αυτή του δεσποζόμενου σκύλου ή του ελεύθερου λύκου;
– Θέλει αυτάρκεια, ολιγάρκεια, θάρρος, υπευθυνότητα και εγκράτεια η ελεύθερη ζωή στη φύση του προγόνου μου. Άντε. Καλό δρόμο. Καλή λευτεριά με το εμβόλιο και προγραμμάτισε και ένα ραντεβού με κανένα γιατρό.
– Μόλις ξεμπλέξω με το εμβόλιο, έχω πρόγραμμα με ανοικτές εκκρεμότητες. Όλο και κανέναν ορθοπεδικό με τίποτε μυοσκελετικό θα χρειάζομαι.
– Όχι ρε. Έναν ψυχολόγο είχα κατά νου.
– Ψυχολόγο; Λες να με έχει πειράξει η πανδημία;
– Λες; Και δεν είσαι βέβαιος; Αφού μιλάς σε ένα σκύλο τόση ώρα ρε φίλε. Άκου με και εμέ το κυνοειδές. Καλό απόγευμα, καλή δύναμη και καλή λευτεριά…

Μία σημαία με απ’ όλα.

Κυμάτιζε, φουσκωμένη από τον αέρα – ίσως και από τον υπερφίαλο εγωισμό του ιδιοκτήτη της, κάπως δύσπεπτη και βαρυφορτωμένη από σύμβολα, σε ένα μπαλκόνι επί της οδού Μαρίας Κάλλας, απέναντι από το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και το αγκυροβολημένο «Βέλος».

Μία με απ’ όλα. Η σημαία όμως δεν είναι πιτόγυρο ούτε μπουγάτσα για να βάζεις ό,τι σου κατέβει μέσα…
Ή μήπως κατέληξε να είναι όταν η δημοκρατία ερμηνεύεται κατά το δοκούν;
Σε συνέχεια του παραστατικού γευστικού παραδείγματος, τα εδέσματα που έχουν από όλα μέσα, (συνώνυμα: «σούπα», τουρλού) είναι συνήθως αντώνυμα της υψηλής μαγειρικής. Αν η παραπάνω σημαία ήταν πιάτο σε τηλεπαιχνίδι μαγειρικής, τα σχόλια των σεφ θα ήταν στο ύφος: «Όμορφα υλικά, υπερβολικά πολλά και ανταγωνιστικά δε, με αποτέλεσμα να χάνονται οι ιδιαίτερες γεύσεις και να μην ξεχωρίζει καμία».

Με όρους brand management / γραφιστικής / σημασιολογίας ο μαιτρ θα σχολίαζε: «Φορτωμένη με υπερβολικά πολλά σύμβολα. Χάνεται το νόημα. Ο καταναλωτής ή ο οπαδός μπερδεύεται και δεν ξέρει πιο όραμα να ακολουθήσει».
Σταυροί – πόσοι χρειάζονται για να τους χαρακτηρίσουμε υπερβολικά πολλούς; Μνημούρι έγινε η σημαία. Κορώνες – «Περιμένοντας τον Κοκό»; Δικέφαλος αετός για να αναπολούμε θεοκρατικά, αυτοκρατορικά μεγαλεία; Μήπως γιατί Θεσσαλονίκη χωρίς ΠΑΟΚ γίνεται; Όλα μαζί ποδοπατούν αυτό με το οποίο προίκισε η φύση αυτόν τον τόπο: Το άφθονο γαλανόλευκο.

Και κάπου εκεί, στην απώλεια της κομψότητας και της αισθητικής που πρέσβευε το απλό, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο αποκομμένοι είμαστε από τις ρίζες μας.