(απόσπασμα από το ομότιτλο 5ο κεφάλαιο που έγραψα στα πλαίσια της συλλογικής μελέτης και απολογισμού των πεπραγμένων της λέσχης ανάγνωσης «Υπατία» του Γυμνασίου Καρλοβασίων το Καλοκαίρι του 2013)
Ένας από τους στόχους μίας λέσχης ανάγνωσης είναι και η τόνωση της φιλαναγνωσίας των μαθητών – μελών της. Μελέτες του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) [13], δημοσιεύματα στον Τύπο ([14], [16],[17], [18]) αλλά και δεδομένα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (EuroStat) [19], πέρα από τις όποιες ιδιαιτερότητες, συγκλίνουν παραδοσιακά στο γεγονός ότι το ελληνικό αναγνωστικό κοινό δεν έχει καλή σχέση με το βιβλίο, ιδιαίτερα με το εξωσχολικό ή μη φοιτητικό – ακαδημαϊκό εγχειρίδιο που αισθάνεται υποχρεωμένος να το διαβάσει. Παρά τις όποιες διακυμάνσεις και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά το 40,7% (!) του κοινωνικού συνόλου που δε διάβασε κανένα βιβλίο το 2013 δεν αφήνει περιθώρια για αισιόδοξες ερμηνείες.
Αν και στη χώρα μας δεν αντιμετωπίζουμε οξύ ζήτημα αναλφαβητισμού τα πιο πρόσφατα στοιχεία της EuroStat του 2009 [19], μαρτυρούν ένα δυσδιάκριτο πρόβλημα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και φυσικά και στην Ελλάδα: Τη χαμηλή αναγνωστική ικανότητα αλλά και την αδυναμία κατανόησης λόγου από τους μαθητές. Στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών ηλικίας ως 15 ετών, που δυσκολεύονται σύμφωνα με την κλίμακα PISA να διεκπεραιώσουν στοιχειώδη καθήκοντα ανάγνωσης και κατανόησης ανέρχεται σε ποσοστό 21,3%. Συνέχεια ανάγνωσης
![ΥΠΑΤΙΑ από τον Jules Maurice Gaspard (1862–1919) [Public domain], via Wikimedia Commons](https://homoinformaticus.eu/wp-content/uploads/2016/03/128px-Hypatia_portrait-128x150.png)





Πρόσφατα σχόλια